Door Pieter Koole

Dat is vaak mijn reactie op opmerkingen van mensen, over het feit dat ik de Hogere Landbouwschool gevolgd heb. De ervaring heeft echter ook geleerd, dat je het overgrote deel van wat je gestudeerd hebt, weer vergeet. De Hogere Landbouwschool volg je, omdat je je wilt verdiepen in de landbouw. Niemand wordt geboren met een hoop kennis van de landbouw.

Iets dergelijks geldt voor rechters. Rechters hebben rechten gestudeerd, mijns inziens, omdat zij nauwelijks gevoel hebben, of op de hoogte zijn van wat rechten van mensen zijn; van wat rechtvaardigheid is. Daar hebben ze een speciale cursus van een jaar of acht voor nodig gehad.

Maar, zoals gezegd, vergeet je het overgrote deel van wat je geleerd hebt. Een ernstig onderschat probleem in de maatschappij, is het feit dat rechters met de taak belast worden om het recht, en dus rechtvaardigheid, te laten zegevieren, terwijl dat precies hetgeen is waar ze van nature niet goed in zijn (anders ga je er toch niet zo'n studie aan wagen ?!)

Voor kinderbeschermers geldt een analoog verhaal. Ik heb als vader een oerinstinct om m'n kinderen te koesteren, en indien nodig te beschermen. Geen enkele behoefte of drang, om daar een cursus voor te volgen. Het zit er al. Ik ben ermee geboren. Het is deel van mij.

Bij kinderbeschermers ontbreekt die eigenschap kennelijk, dus gaan ze er maar een opleiding voor volgen. Hun beroep wordt dan: Het beschermen van kinderen. Zij gaan dus de hele dag kinderen zitten beschermen.

Nu zijn er natuurlijk veel te weinig kinderen die beschermd moeten worden, dus gaan ze - bij wijze van uitvoeren van hun opdracht - de kinderen maar tegen hun eigen vader beschermen of zo. Of dat noodzakelijk is, is verder niet aan de orde. Er moet gewerkt worden.

Dat doen ze dan samen met de rechters, (waar het gevoel aan rechtvaardigheid onvoldoende aanwezig is) door de contacten met hun vader te belemmeren of zelfs te blokkeren. De kwaliteiten van de vader doen niet ter zake. Dat het belemmeren of blokkeren van de contacten van een kind met één van de ouders regelrechte kindermishandeling is (zie verdrag van de verenigde naties over de rechten van het kind), dat hoofdstuk hebben ze bij hun opleiding overgeslagen.

Nog afgezien van de geestelijke mishandeling die het voor (vele duizenden vaders !) is, om met lede ogen te moeten toezien waar rechter en kinderbescherming toe in staat zijn, de macht die zij hebben, en hoe zij die macht misbruiken. Dit zijn feiten ! Zéér ernstige feiten. Nederland, anno 1999 !

Een jaar geleden is mijn vrouw vertrokken, en wij konden het niet goed eens worden over de kinderen. Rechter en kinderbescherming zijn zich ermee gaan bemoeien, en dan kom je dus écht in een beerput van corruptie terecht. De rechter kwam er niet uit (dat kan ook niet, want rechtvaardigheid kun je nou eenmaal niet uit een boekje leren), en gaf de kinderbescherming opdracht om een onderzoek te doen.

Voor de scheiding had ik wel iets over die beerput gehoord, maar je wordt er echt doodziek van. Rechter en kinderbeschermer zijn collega's van elkaar. De kinderbeschermer voor de rechter slepen, is dus totaal zinloos !

Vernederen, koeioneren, diskwalificeren, pressen. Alles kunnen ze zich veroorloven, en dat doen ze dan ook naar hartelust. Zelf heb ik daardoor acht maanden in een psychiatrische instelling gezeten, waarvan de laatste weken zelfs in een gesloten afdeling.

Ik wilde er een einde aan maken. Zo ver kun je gedreven worden. Knettergek wordt je gemaakt. Vervolgens wordt door de kinderbeschermers gezegd, dat vader labiel is, hij verkeert tenslotte in een psychiatrisch ziekenhuis, en heeft ook nog zelfmoordplannen. Daar breng je je kinderen toch niet ?

Wist u overigens dat honderden vaders per jaar om deze reden zelfmoord plegen? Dat is, omdat vaders snakken naar normale volwaardige omgang met hun kinderen. Dat wordt hen ontnomen, en dat is de meest gruwelijke aanslag die je kan plegen op iemand die ontzettend veel van z'n kinderen houdt. 't Is maar dat U het weet.

Namens heel erg veel kinderen en vaders, die door toedoen van rechters en kinderbescherming (doorgaans in samenwerking met onwillende moeders) elkaar nauwelijks of niet zien. Zowel kinderen als vaders lijden hier zeer ernstig onder. Maar ja, rechters en kinderbeschermers hebben er een cursus voor gevolgd, dus die zullen het wel het beste weten.

Pieter Koole. 

 

De Limburger: 'Vader en kinderen zijn de pineut'

Door Annelies Hendrikx

Ouders die weigeren mee te werken aan een omgangsregeling moeten strafrechtelijk worden aangepakt. Dat staat in een recent advies van de Vrije Universiteit Amsterdam aan het ministerie van Justitie. Volgens ruwe schattingen komen er in ons land jaarlijks 6000 à 8000 ouders, voornamelijk vaders, bij die hun kinderen niet meer zien. Een van hen is Pieter Koole (39) uit Maasbree.

MAASBREE Vier maanden heeft hij zijn beide dochters niet meer gezien. Zeven en vier zijn ze. Ze bellen hem wel, twee keer per week. Hij kan hen niet bellen: ze hebben een geheim telefoonnummer. Ze wonen met hun moeder in Friesland. Pieter heeft een omgangsregeling met zijn kinderen. Opgelegd door de rechter: de kinderen zouden een dag in de twee weken bij hem komen. Dat is een paar maanden goed gegaan, maar sinds oktober komt zijn ex-vrouw die regeling niet meer na.

Opeens was het afgelopen. Waarom? Geen idee. Hij wil zijn ex-echtgenote niet zwart maken, integendeel. "Ze is een hartstikke goede moeder.' Maar hij snapt het niet: "Ze weigert met me te praten. Ik heb wel honderd brieven gestuurd, gesmeekt om overleg. Tevergeefs. Ik heb nu een kort geding aangespannen. Ik wil dat de rechter haar een dwangsom oplegt voor elke keer dat ze de regeling niet nakomt.' Anderhalf jaar geleden gingen Pieter en zijn vrouw uit elkaar. "Na een gelukkig huwelijk. Het waren de beste jaren van ons leven.' Pieters verhaal in een notendop: "In '90 was ik voor mezelf begonnen in de varkenshandel.

In '93 kwam de klad in de sector, de financiële druk werd groot. Ik heb drie jaar lang belachelijk hard gewerkt, echt absurd. Ik begon aan slapeloosheid te lijden, ben gaan drinken om te kunnen slapen. Ik zat 's nachts te borrelen om nog een paar uurtjes slaap mee te kunnen pikken. Begin '96 heb ik de boel verkocht. Kwam de fiscus, die kreeg nog een ton van ons. Uiteindelijk waren alle financiële problemen opgelost, maar ik was opgebrand. Ik was totaal naar de knoppen gegaan. Maar net toen het weer beter ging, vertrok mijn vrouw. Na een kleine woordenwisseling, ik weet niet eens meer waarover. Ze zei: Pieter, ik ga bij je weg. Doe maar geen moeite'. En ze ging. Met de kinderen. Ze is altijd erg gesloten geweest, maar eerlijk: een minuut voordat ze vertrok had ik niet gedacht dat wij ooit uit elkaar zouden gaan. Maar ze waren weg. Ik heb tien dagen lang niet geweten waar ze zaten. Als je iemand gek wilt krijgen, dan kan dat op die manier. Ik was genoodzaakt psychiatrische hulp te zoeken.'

"Ze waren 240 kilometer verderop gaan wonen. In Friesland. Daar komt mijn ex vandaan, dus dat zal ik haar niet kwalijk nemen. Ik mocht de kinderen af en toe zien, dan moest ik bij hen komen in Friesland. Mocht ik ze tien minuten spreken onder de kapstok in het huis van haar zus. Ik wil haar niet zwart maken, echt niet; als ze terug wil komen, zet ik de deur wagenwijd open en hang slingers op. Het is zo moeilijk dat ze blijft zwijgen. Het afgelopen anderhalf jaar heb ik 15.000 kilometer gereden om mijn kinderen te kunnen zien en ik heb ze alles bij elkaar nog geen twee weken bij me gehad."

"Toen we getrouwd waren, zorgden we allebei voor de kinderen. We vonden elkaar hartstikke goede ouders. Maar voor de rechter werd ik afgezeken als vader en als man. Die advocaat ging me met rieken en bijlen' te lijf. Ik was een alcoholist, die zijn kinderen alleen maar onder begeleiding zou mogen zien. Ik eiste een onafhankelijk onderzoek. Ik heb niets te verbergen, iedereen mag alles van mij weten. Er kwam een zogenaamd onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming. De rechter heeft in december met mij geconcludeerd dat van een onderzoek tot dusverre geen sprake is geweest en dat dat alsnog gedaan moet worden. Maar ja, dat duurt weer vier weken. Weer 28 dagen maal 24 uur dat ik mijn kinderen niet zie. De kinderen en de vader zijn in dit soort zaken echt de pineut."

"Ik doe alles om mijn onschuld te bewijzen, maar intussen zie ik mijn kinderen niet. Vier maanden is een lange tijd. Als ze een mens ergens kapot mee krijgen, is het hiermee. Ik ben totaal gesloopt. Sinds acht maanden ben ik 100 procent arbeidsongeschikt. Ik moet mijn boerderijtje gaan verkopen om alle procedurekosten te kunnen betalen. Maar ik geef niet op.' Het mag duidelijk zijn dat Pieter Koole warm voorstander is van het recente advies om een omgangsregeling desnoods via het strafrecht af te dwingen. Net zoals voorzitter -Arthur Ross van de Stichting Dwaze Vaders, die ervan overtuigd is dat daar een sterk preventieve werking vanuit gaat. "Dat blijkt wel uit de schending van het ouderlijk gezag: wie dat schendt, krijgt met de politie te maken.

De vader die zijn kinderen zonder medeweten van de moeder van school haalt en meeneemt, heeft binnen een uur de politie op de stoep staan. Daarom komen dergelijke ontvoeringen in Nederland weinig voor. Het werkt. Daarom moet ook de schending van het omgangsrecht worden ondergebracht in het strafrecht. Een kind draagt allebei de ouders in zich; het heeft ook recht op allebei de ouders.' De standaard-omgangsregeling zoals in het advies van de VU omschreven, behelst een vol weekeinde in de twee weken plus de helft van alle vakanties. Uitstekend, vindt Pieter Koole. Hij maakt evenwel meteen een kanttekening. "Zelfs als de omgangsregeling goed is, is het voor de niet-verzorgende ouder zeer behelpen. Ik zie mijn kinderen nooit meer uit school komen. Hun optredens op school en ouderavonden: ik ben er niet bij. Ik zal ze nooit meer kunnen verzorgen als ze ziek zijn, want dan mogen ze vast niet komen. Al die dagelijkse dingen maak je als vader niet meer mee."

maandag, 21 februari 2000