In memoriam Pamela Hemelrijk 3 juli 1947 - 28 september 2009

Verkrijgbaar bij de betere boekhandel, behalve Het Martyrium te Amsterdam.

Pamela Hemelrijk: "Ook rechters deinzen er tegenwoordig niet terug voor fraude om de staat, als deze partij is in een proces, aan het langste eind te laten trekken"

Algemeen Dagblad 29 maart 2002.

Pamela Hemelrijk: "Rechtspraak in Nederland beheerst door collusie en zwendel"

Adviseur landsadvocaat Mr. Paris. Paris. Het is u misschien ontgaan, want het stond gisteren op pagina 2, maar er begint eindelijk een beetje beweging te komen in de beerput van de Nederlandse rechtspraak. Want niet alleen de media misbruiken hun positie om met de boven ons gestelde autoriteiten onder één hoedje te spelen; ook rechters deinzen tegenwoordig niet terug voor fraude om de staat, als deze partij is in een proces, aan het langste eind te laten trekken. Daar zijn al diverse malen vragen over gesteld in de Kamer, maar die vragen worden dan door Jeltje van Nieuwenhoven terzijde gelegd, met een beroep op de Trias politica, de scheiding der machten. Dus een Kamerlid zet vraagtekens bij de onafhankelijkheid van de recht(s)spraak, en de staat wimpelt die vragen af met het argument dat de staat zich niet met recht(s)spraak mag bemoeien, omdat die rechtspraak onafhankelijk is.

't Is net een Kafka-roman. Gelukkig zitten er nog een paar rechtschapen lui bij de rechtbank Utrecht, want daar moet zowat de hele top van de Haagse rechtbank zich nu onder ede laten verhoren. De edelachtbaren worden ervan beschuldigd gefraudeerd te hebben bij de afwikkeling van een faillissement. Het resultaat was dat een van de schuldeisers naar zijn vordering van 1,7 miljoen kon fluiten, en daardoor zelf failliet ging. De ABN-Amro daarentegen, die ook een van de schuldeisers was, kreeg via een geheime deal met de curator een veel hoger bedrag uit de boedel dan geoorloofd was. De Haagse rechter die dit gesjoemel willens en wetens sanctioneerde, mr. R.J. Paris (36), heeft voor diezelfde ABN-Amro gewerkt. Dat je je in zo'n geval als rechter van de zaak hoort terug te trekken is mr. Paris blijkbaar niet bekend. Hij is in een soortgelijk akkefietje, ook eens gewraakt, maar die wraking heeft hij toen doodleuk genegeerd. Hetgeen in strijd is met de wet. De Staat der Nederlanden is ook aangeklaagd: Kok, Korthals en Jorritsma worden ervan beschuldigd van fraude op de hoogte te zijn geweest, maar niets te hebben ondernemen. Ook zij moeten binnenkort in Utrecht voor het hekje verschijnen. Lieve rechtbank Utrecht: kan dat asjeblieft vóór 15 mei? Dan wordt het pas echt leuk! 

Onafhankelijke rechtspraak? Trias politica? Laat me niet lachen. Als de staat een rechtszaak wil winnen, dan heeft de staat daar zijn stromannetjes voor bij de rechterlijke macht. Bij de Centrale Raad van Beroep, een rechtscollege dat oordeelt over de rechtmatigheid van ambtenarenontslagen, staat een rechter aan het hoofd die topambtenaar is geweest bij Binnenlandse Zaken. Het College van Beroep voor het Bedrijfsleven, dat alle boeren die zich tegen de MKZ-slachting van Brinkhorst probeerden te verzetten de kous op de kop heeft gegeven, wordt geleid door een rechter die topambtenaar is geweest op het departement van Landbouw.

Onze vriend mr. Paris is inmiddels door het Ministerie van Justitie tot adviseur van de landsadvocaat benoemd. Hij mag dus helpen de staat te verdedigen in een rechtszaak waarin hij zelf min of meer hoofdverdachte is. Bovendien heeft hij, sinds hij de staat als adviseur dient, als rechter 12 kort gedingen tegen de staat behandeld. Eén daarvan was een geding van Milosevic. De staat won, vanzelfsprekend. 

Tijdens de MKZ-crisis hebben hobbyboeren vorig jaar inderhaast een gelegenheidsstichting opgericht, om tegen de ruimingen te kunnen procederen via de gewone rechter. Want dat je bij het College van Beroep geen schijn van kans maakte, was zonneklaar. Dat geding stond voor woensdag bij de Haagse rechtbank op de rol. Te elfder ure is die zaak toen, zonder opgaaf van redenen, verschoven naar donderdag; op die dag had mr. Paris namelijk zitting. En die heeft dat varkentje toen voor de staat gewassen: het ruimen mocht doorgaan. Wat zullen er die avond een rondes gegeven zijn in de Rotaryclub.

quot;Proost amice! Op de bananenrepubliek!"

Pamela Hemelrijk

Sommige SCHANDALEN zijn voorpaginanieuws, andere niet. Waarom, dat zal wel altijd een raadsel blijven. Bram Peper was voorpaginanieuws. En terecht, laat ik dat voorop stellen. Toch lopen er in dit land burgemeesters rond die het nog veel en veel bonter maken dan Peper. De burgemeester van Beuningen bijvoorbeeld. Maar in de kranten schopte hij het hooguit tot een éénkolommertje op pagina 5, en soms zelfs dat niet eens. Zou dat komen omdat burgemeester Zijlmans geen Bekende Nederlander is? Heeft een hemeltergend schandaal op zichzelf geen nieuwswaarde meer, tenzij er een kijkcijferkanon à la Peper bij betrokken is? Je zou het bijna gaan denken.

Burgemeester Zijlmans had een zakelijk conflict met een afvalverwerker in zijn gemeente. Hij besloot dit probleem op te lossen door de afvalverwerker gedwongen te laten opnemen in 1 krankzinnigengesticht. Daarvoor had hij uiteraard de medewerking nodig van de plaatselijke officier van justitie, ene mr. Leeman. Samen beraamden die twee een plan om de afvalverwerker te arresteren, en via een BOPZ-maatregel op de gesloten afdeling te laten plaatsen. De Riagg heeft daar een stokje voor gestoken - op zichzelf al een wonder, want als de burgemeester en de officier allebei beweren dat je 'zo gestoord bent als een deur', bewijs dan maar eens aan een crisisteam dat het niet zo is. Maar die afvalverwerker was kennelijk zo normaal dat zelfs de Riagg het moest toegeven. Toen de burgemeester vervolgens terecht moest staan wegens machtsmisbruik en vrijheidsberoving heeft de officier van justitie meineed gepleegd om zijn gabber uit de nor te houden. Die burgemeester zit er dus nog steeds. En het parket moet nu één van haar eigen leden wegens meineed berechten. Ik geef u nu al op een briefje dat daar niks van terecht komt. Laat staan dat de strafzaak tegen die burgemeester wordt heropend. Daar lees ik althans helemaal niks over.

D'r zijn nog massa's schandalen van dit kaliber, maar ze halen de krant niet of nauwelijks. Vermoedelijk omdat ze niet fotogeniek genoeg zijn; iets anders kan ik niet bedenken. U heeft vast nog nooit gehoord van mr. Vermeulen. Hij is vice-voorzitter van de Centrale Raad van Beroep. Als je als ambtenaar ontslagen wordt, en je gaat in beroep, dan bepaalt mr. Vermeulen, in hoogste instantie, of dat ontslag rechtmatig is geweest ja of nee.

U heeft vast ook nog nooit gehoord van mr. Tilleke de Kroon. Wat Mr. Tilleke de Kroon op haar kerfstok heeft, daar is Bram Peper een hele kleine jongen bij. Om haar man tijdens de echtscheiding anderhalve ton lichter te maken vervalste ze zijn handtekening. Vervolgens misbruikte ze haar positie als gerechtsauditeur bij de Hoge Raad om, met het oog op de boedelscheiding, de fiscale gegevens van haar man los te krijgen. 'Die zal dan nu wel in de nor zitten', zult u zeggen, maar nee: ze werd beleidsmedewerkster op het ministerie van Financiën, onder Wim Kok. Ook daar maakte ze het zo bont dat ze de FIOD op haar dak kreeg, en tenslotte door Zalm werd ontslagen. Zowel Kok als Zalm weigeren over dat FIOD-onderzoek iets mede te delen, vanwege de privacy. Nu is mr. Tilleke de Kroon, god betere het, belastingrechter bij het Hof in Arnhem, hoewel ze zelf de belasting ontdoken heeft. Ook over haar zijn in de Kamer al drie keer vragen gesteld, zonder enig merkbaar effect. Waarom lees je daar nooit iets over, behalve in het Katholiek Nieuwsblad? Wat is dit verdorie voor een bananenrepubliek?

AD 28 februari 2001

Origineel per aangetekende post

Mevrouw P. Hemelrijk
Prinsengracht 185 (1)
1015 DS Amsterdam

Rotterdam, 14 februari 2002

Geachte collega,

Hierbij deel ik je mee dat je met directe ingang bent geschorst als redacteur van het Algemeen Dagblad. De reden daarvoor is jouw gedrag rondom de uitreiking van de Nieuwspoortprijs voor de beste verkiezingscampagne, afgelopen dinsdag in Den Haag en de gang van zaken met betrekking tot jouw column voor de krant van vrijdag 14 februari.
Nadat ik er niet in was geslaagd je woensdag te bereiken, heb ik je donderdagochtend telefonisch laten weten dat ik vind dat je met je optreden het aanzien van het Algemeen Dagblad schade hebt toegebracht.

Een serieuze journaliste van een serieuze krant vat niet het plan op om iemand met een taart te gaan bekogelen. Het gescheld en gevloek waartoe jij je vervolgens hebt verlaagd, toen de algemeen manager van Nieuwspoort jou tenslotte de toegang tot het perscentrum heeft geweigerd, is beschamend en onaanvaardbaar van een journalist die als een representant van het Algemeen Dagblad wordt beschouwd.

Ik heb over jouw optreden niet alleen klachten van buiten gekregen, maar ook de redactieraad heeft zich er schriftelijk over bij mij beklaagd. Los van deze op zich ernstige gebeurtenis, heb ik je in hetzelfde telefoongesprek ingelicht over mijn besluit dat je in de toekomst wekelijks nog één column zou hebben, zodat je ook nog artikelen zou kunnen schrijven voor de bijlage Reporter. Van dat laatste was je volgens mijn informatie al op de hoogte.

In je column voor de vrijdagkrant heb je beide gespreksonderdelen ten onrechte aan elkaar gekoppeld. Je bent erop attent gemaakt dat zulks in strijd is met de feiten en daarop is je verzocht enkel en alleen op dit onderdeel je column aan te passen. Je wilde echter niet dat deze dan zou worden gepubliceerd. Voordat we zelfs maar in staat waren daarover met elkaar het gesprek aan te gaan, had je de column al aangeboden aan de internetsite van Theo van Gogh en werd deze al gepubliceerd met de mededeling dat de column was geweigerd. Opnieuw een pertinente onjuistheid. Bovendien bleek je meteen met jouw verhaal over de vermeende weigering de mediaredactie van de Volkskrant te hebben gebeld, die mij daarover onmiddellijk benaderde.

Opnieuw heb je er blijk van gegeven niet te erkennen dat de hoofdredacteur de eindverantwoordelijkheid en de zeggenschap heeft over de journalistieke inhoud van de krant. De hoofdredacteur heeft niet overwogen de betreffende column te weigeren, maar verlangde slechts dat de feitelijke onjuistheid zou worden gecorrigeerd. Jij was daar niet toe bereid en hebt de column onmiddellijk elders ter publicatie aangeboden en bovendien wederom de naam van het Algemeen Dagblad in opspraak willen brengen door de redactie van De Volkskrant met onjuiste informatie te benaderen. Ik vind deze gang van zaken opnieuw onaanvaardbaar.

Het vertrouwen in jou is zodanig aangetast dat ik voortzetting van de samenwerking met jou niet langer wenselijk vind en ik heb besloten je per direct te schorsen. Ik ben van oordeel dat dit zoveelste incident
niet zonder consequenties kan blijven en zal overgaan tot het indienen van een ontbindingsverzoek.

De schorsing houdt tevens in dat je vooralsnog niet meer welkom bent in de gebouwen van het Algemeen Dagblad en PCM Uitgevers en dat je toegangspasje zal worden geblokkeerd. Bovendien impliceert de schorsing dat je je niet meer naar buiten toe als redacteur van het Algemeen Dagblad mag presenteren.

Hoogachtend,

W.H.K. Ammerlaan
Hoofdredacteur a.i.

Wat is de meerwaarde van tuchtrechtspraak. Pamela Hemelrijk tegen de Raad voor de Journalistiek

Trouwe bezoekers van deze website weten inmiddels dat de hoofdredactie van HP/De Tijd weinig op heeft met de Raad voor de Journalistiek. Bij deze Raad kunnen boze burgers hun beklag doen als ze zich door de media onheus behandeld voelen. Omdat de Raad geen juridische status heeft, kan hij geen sancties opleggen. Het enige wat hij bij een schuldigverklaring kan bewerkstelligen, is dat het ‘vonnis’ wordt gepubliceerd in het vakblad De Journalist. Verder doet de Raad een beroep op alle media de oordelen bekend te maken aan de eigen lezers, kijkers dan wel luisteraars. HP/De Tijd heeft de Raad voor de Journalistiek al jaren geleden laten weten op geen enkele manier meer te willen meewerken aan deze vorm van tuchtrechtspraak. Dat betekent dat wij ons niet voor de Raad komen verweren tegen klachten die tegen ons worden ingediend, en dat wij de oordelen niet zullen afdrukken of zelfs maar ter harte zullen nemen. We hebben het hier al eerder uitgelegd, maar ten overvloede herhalen we de reden voor deze afwijzing.
Uiteraard vinden wij dat journalisten, net als tandartsen, schaapherders en banketbakkers, zich voor de onafhankelijke rechter dienen te verantwoorden als ze over de schreef zijn gegaan. 

Wat is daarnaast nog de meerwaarde van tuchtrechtspraak? Die zou er kunnen zijn als de tuchtrechters een kennis van journalistieke ethiek hebben die uitsteekt boven het begrip dat wij gewone journalisten daarvan hebben. Juist op dit punt betwisten wij het gezag van de Raad voor de Journalistiek. Waarom?
Ten eerste omdat het in de Raad traditioneel wemelt van de leden die helemaal niet uit de journalistiek afkomstig zijn. Meestal zijn dat rechters en oud-politici, bij uitstek beroepsgroepen die door journalisten op de vingers behoren te worden gekeken in plaats van andersom. In het college dat zich onlangs heeft gebogen over een klacht van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) tegen journaliste Pamela Hemelrijk wegens een column van haar in dagblad Metro, hebben bijvoorbeeld zitting mr. J.B. Fleers, raadsheer in de Hoge Raad, Theo Bouwman, directeur van het krantenconcern PCM, en de oud-politici Bas de Gaay Fortman (PPR/GroenLinks) en Gerrit Jan Wolffensperger (D66).
De journalisten in de Raad hebben zich naar onze mening gewoonlijk niet onderscheiden door de diepe inzichten die zij in de loop van hun carrière hebben geventileerd over journalistiek fatsoen. In de zaak van het MDI versus Hemelrijk zijn dat de freelance journaliste drs. B. L. W. Tillema, van wie we nog nooit hadden gehoord, en mr. A. (Toon) Schmeink, voormalig adjunct-hoofdredacteur van Het Parool en in die hoedanigheid bekender om de grondigheid waarmee hij de declaraties van zijn verslaggevers controleerde dan om zijn grensverleggende ethische denkbeelden. Nu zou het kunnen helpen dat Fleers, De Gaay Fortman, Wolffensperger en Schmeink afgestudeerd jurist zijn, en daardoor gescherpt in het bewaken van algemene regels van recht en orde. In de praktijk blijkt daar niets van. Hemelrijk maakte er bezwaar tegen dat PCM-topman Bouwman een oordeel over haar journalistieke gedrag zou vellen. Als haar oud-werkgever is Bouwman er namelijk verantwoordelijk voor dat haar arbeidscontract met PCM-krant Algemeen Dagblad werd ontbonden. Dat wekt in elk geval de schijn van partijdigheid, zoals iedere gewone burger zonder meestertitel meteen beseft. Op haar wrakingsverzoek kreeg Hemelrijk geen antwoord, maar op de zitting waar de klacht tegen haar zou worden behandeld, zat Bouwman niet achter de tafel. Alleen: daar moest volgens collegevoorzitter De Gaay Fortman niet uit worden afgeleid dat de Raad Hemelrijk gelijk gaf. Bouwman was ‘gewoon onherroepelijk verhinderd’. Ter zitting maakte Hemelrijk ook bezwaar tegen de aanwezigheid van Wolffensperger omdat zij met hem ooit een relatie had gehad. Inderdaad trok Wolffensperger zich daarna terug. Dat is mooi, maar het was indrukwekkender geweest als de Raad zelf had beseft dat Bouwman en Wolffensperger niet geloofwaardig waren als tuchtrechter. Vandaar dat wij de hele Raad voor de Journalistiek niet geloofwaardig vinden. Op de website van Theo van Gogh noemde Pamela Hemelrijk de gang van zaken een operette. Het woord ‘klucht’ is beter op zijn plaats. 

Raad voor de Journalistiek

Voorzitter mr. A. Herstel, rechter in de Rechtbanken Utrecht en R'dam, raadsheer in het Gerechtshof Den Haag, voormalig hoofdofficier van Justitie in Utrecht en R'dam en voormalig voorzitter NCRV			Vice-voorzitters mw. mr. M.E. Leijten, rechter in de Rechtbank Amsterdam mw. mr. W.M.E. Thomassen, raadsheer in de Hoge Raad der Nederlanden mw. mr. H. Troostwijk, lid Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State
Leden niet-journalisten prof. mr. W.D.H. Asser, hoogleraar burgelijk procesrecht				Leden journalisten drs. B.J. Brouwers, hoofdredacteur Dagblad De Limburger
T.G.G. Bouwman, voorzitter Raad van Bestuur PCM				drs. G.J.M. Bueters, producent/regisseur onafhankelijke film- en TV-programma's (documentaires, informatieve programma's en langere TV-reportages)
dr. M.J. Broersma, universitair docent journalistiek, Rijksuniversiteit Groningen				drs. C.M. Buijs, opinieredacteur De Gelderlander
drs. G.T.M. Driehuis, directeur De Twentsche Courant Tubantia				mw. A.C. Diamand, eindredacteur buitenland VPRO Radio 1 'De Ochtenden'
prof.dr.mr. B. de Gaay Fortman, hoogleraar Politieke Economie van de Rechten van de Mens aan de UU, emeritus professor of Political Economy Institute of Social Studies				mw. F.W. Dresselhuys, hoofdredactrice Opzij
T.R. Harkema, hoofd oplage Friese Pers (marketing, lezersservice en logistiek Leeuwarder Courant en FPB/Noordboek)				mw. C.J.E.M. Joosten, opinieweekbladjournalist
mr. drs. M.M.P.M. Kreyns, directiesecretaris Koninklijke BDU				mw. E.J.M. Lamers, scholingscoördinator NOS Journaal
mw. mr. H.M.A. van Meurs, hoofd concern juridische zaken, secretaris Raad van Bestuur Telegraaf Media Groep N.V.				mw. drs. M.G.N. Mathot, redactiecoördinator, redacteur Gooi en Eembode, eindredacteur Wijdemeren Journaal
mw. E.H.C. Salomons, voormalig gemeentelijke ombudsman Amsterdam				mw. drs. J.X. Nabibaks, coördinerend eindredacteur FEM Business
mw. drs. P. van Schaveren, voormalig voorzitter bestuur Stichting de Volkskrant en voormalig directeur School voor Journalistiek Utrecht				mw. F. Santing, redacteur integratie en vreemdelingenzaken, redactie binnenland NRC Handelsblad
prof. drs. E. van Thijn, bijzonder Hoogleraar aan de UvA, lid Eerste Kamer, procesmanager				mr. A.H. Schmeink, voormalig adjunct-hoofdredacteur Het Parool
mw. drs. I. Wassenaar, docent Communicatie en onderzoeker bij Lectoraat Overheidscommunicatie, School voor Communicatiemanagement Utrecht				drs. P. Sijpersma, hoofdredacteur Dagblad van het Noorden
mr. drs. G.J. Wolffensperger, beleidsadviseur en oud voorzitter Raad van Bestuur Publieke Omroep				mw. drs. B.L.W. Tillema, freelance-journalist

De zaak Joop van den Hemel tegen de verzekeringsmaatschappij Royal Nederland als norm voor de werkwijze en "integriteit" van het rechtersleger met al hun bijbaantjes bij verzekeringsmaatschappijen

Informant: Gert Hage

1989. Joop van den Hemel, orthodontist in Utrecht, botste tegen een onverlicht karretje dat door uitvoerder KWS werd gebruikt voor wegwerkzaamheden.

Schade. Hij liep ernstig rugletsel op, maar hij hoefde zich absoluut niet ongerust te maken, zo werd hem door verzekeraar Royal Nederland een dag later toevertrouwd. De fysieke en de materiele schade kwam voor hun rekening.

Dagvaarding. Wie schetst zijn verbazing toen een dag later een dagvaarding in zijn bus viel, waarin hem werd gesommeerd de schade aan het karretje a raison van 180.000 gulden te vergoeden.

Getuigen. Een advocaat stelde hem gerust. Er waren negen getuigen van het ongeluk, die allen zijn onschuld konden aantoonden, zodat de dagvaarding snel van tafel zou zijn. Het liep anders.

De Kalmthout-Daniels-norm. Nog voor de rechtbank de getuigen had gehoord lag het vonnis al zijn bus: Van den Hemel werd veroordeeld tot het vergoeden van de schade. Het vonnis, zo bleek later, was opgemaakt door rechter Kalmthout-Daniels (31), de zus van de directeur van Royal Nederland.

Hoger beroep Hof Amsterdam. Opnieuw werd Van den Hemel schuldig bevonden en weer was het vonnis geveld zonder dat de negen getuigen waren gehoord.
Raadsheer Mr Cremers (23) was commissaris bij Slenker bv, assuratiebemiddelaar tussen overheid en uitvoerders als KWS.

Hoge Raad. Professor Mijnsen (33) en Professor Hermann (28), vice-president. De een was voorzitter van het Tuchtcollege voor Schadeverzekeraars, de ander vice-voorzitter van de Raad van Toezicht voor het Verzekeringsbedrijf

Wraking Hoge Raad. Van den Hemel's cassatieadvocaat, prof. H. Groen (27) van Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn, was slechts bereid een wrakingsprocedure op te starten nadat hij onder druk was gezet met de dreiging van een kort geding. Wrakingsverzoek werd binnen vijf minuten afgewezen. Tegen alle rechtsregels werd Van den Hemel verzocht tijdens de behandeling van het wrakingsverzoek de zaal te verlaten. Het argument: nu Van den Hemel twijfelde aan hun objectiviteit wilden de raadsheren niet langer met hem in één ruimte zijn.

Advocaat-generaal. Is het in het licht van deze feiten nog relevant te vermelden dat de Advocaat-generaal bij de Hoge Raad die de zaak zaak in cassatie aanbracht, mevr. C. de Vries Lentsch-Kostense (42), voorzitter is van de Raad van Toezicht van de Nederlandse Bond van Assuratiebemiddelaars?

Frank Kuitenbrouwer. Inmiddels had Van den Hemel de publiciteit gezocht, in de hoop dat enige media-aandacht zijn zaak goed zou doen. Bij NRC Handelsblad had hij kontakt met Frank Kuitenbrouwer, die hem aanraadde de buitenlandse pers in te schakelen. Pas later werd hem bekend dat Kuitenbrouwer deel uitmaakte van de RAIO-commissie die leden recruteerd voor de rechterlijke macht.