Stockholmsyndroom

To whom it may concern

Project kinderbescherming niet meer bij rechter aan tafel

Project bijbanen rechterlijke macht op internet

Project strijd om afgifte contactjournaal gezinsvoogd

Project bijbanen bestuurders Nederlandse gemeenten op internet

Project bezwaar en beroep tegen besluiten jeugdzorg bij kinderbeschermingsmaatregelen

Schriftelijke Aanwijzing

Project bijbanen raadsgriffier op internet

Project bijbanen gemeentesecretaris op internet

Project namen en nevenfuncties commissie bezwaarschriften op internet

Innovatief en toekomstgericht: Project 31

Project beveiliging redacteur tegen overheid en rechtersleger

De zaak Hop

In strijd om afschrift contactjournaal gezinsvoogd werd door jeugdzorg een advocaat met baantjes bij kerk en school ingezet! (427) (137) (51)
www.burojeugdzorg.nl/50.htm Strijd om afschrift contactjournaal geeft prima inzicht in de mentaliteit die heerst in de "jeugdzorg"
www.burojeugdzorg.nl/636.htm VERZOEK afschrift compleet contactjournaal "jeugdzorg"
www.burojeugdzorg.nl/255.htm BEZWAARSCHRIFT tegen BESLUIT weigering afschrift compleet contactjournaal "jeugdzorg"
www.burojeugdzorg.nl/637.htm VERZOEK afschrift compleet contactjournaal Raad voor de Kinderbescherming
www.burojeugdzorg.nl/170.htm BEZWAARSCHRIFT tegen BESLUIT weigering afschrift compleet contactjournaal "RvdK"

(178) Pim Fortuyn : "Als mij wat gebeurd, dan zijn zij, politici van Paars, medeverantwoordelijk. Zij hebben het klimaat gecreëerd en dat moet stoppen" 

Pim Fortuyn: "Ik zal mij na 15 mei 2002 zeker ook inspannen om het OM een halt toe te roepen en zo mogelijk op de terugweg te dwingen"

Rene Diekstra ging op zoek waarom gevestigde politiek geen afdoende antwoord had op Fortuyn. Bron Veluws Dagblad 110502

 

Antwoord op Fortuyn

Hoe dichter de verkiezingen naderden, hoe dichter Pim zijn eigen voorspeling leek te naderen, de inname van het Catshuis. Tussen het moment dat hij aan zijn politieke loopbaan begon en het moment waarop opiniepeilers hem een serieuze kandidaat-premier noemden, lag niet meer dan een maand of zes. Zes maanden waarin het politieke landschap van Nederland volledig werd omgespit. Een hele galerij politici die jarenlang als gerespecteerde bestuurders en parlementariërs hadden gefungeerd, werd in no time van de sokkel gerukt en tot sukkel of iets wat daarbij in de buurt kwam, gedegradeerd. Wat eind 2001 nog alom als succesvol paars werd bestempeld, was in februari 2002 plotseling een puinhoop geworden. Wat heeft die abrupte ommekeer veroorzaakt en wat was de rol van Fortuyn daarbij? Nog vorige week zei Wim Kok dat hij het niet wist. "Het is psychologie", zei hij. Voor hem niet te duiden dus. Die uitspraak was veelzeggender dan Kok besefte. De gevestigde politicus is niet geïnteresseerd in de psychologie van de gewone burger. Dat geldt zowel voor de politicus op nationaal als op lokaal niveau.

De gevestigde politicus is niet geïnteresseerd in de psychologie van de gewone burger.

Ik ben de afgelopen twee jaar vele avonden en soms nachten met burgers in allerlei starten en wijken van Rotterdam in gesprek geweest over sociale en samenlevingsproblemen. Wat ik iedere keer vaststelde, was dat wat de burgers in hun dagelijks leven stoort, voor politici maar zelden de agenda van hun beleid bepaalt. Wat ik ook vaststelde was, dat politici voortdurend op zenden staan. Ze zijn altijd maar bezig tegen burgers te vertellen wat ze allemaal wel niet aan beleid maken of in voorbereiding hebben. Ze staan vrijwel nooit op "ontvangen". Ze luisteren slecht en in ieder geval niet regelmatig. Bovendien consulteren ze de burgers heel weinig. Verder zijn de meeste politici vooral risicovermijdend bezig.Ze proberen vooral geen fouten te maken. Als er ergens protest of demonstratie tegen hun beleid dreigt, proberen ze dat als de gesmeerde bliksem met ad-hoc maatregelen of afkoopsubsidies te sussen en uit de krant te houden. Ik heb op dit punt weinig verschil kunnen ontdekken tussen politici en ambtenaren in houding en gedrag tegen burgers. Terwijl politici anders dan ambtenaren, door de burgers gekozen zijn om juist hun belangen en problemen te behartigen. Veel van de burgers die ik gesproken heb, geloven er dan ook helemaal niks van dat hun dagelijkse problemen de nota bene door henzelf gekozen politici ter harte gaan. De problematische relatie tussen burger en politiek blijkt ook uit iets anders. In een goede relatie is het belangrijk dat partners elkaar over en weer af en toe de waarheid durven zeggen en hun verwachtingen of eisen over en weer uiten. De doorsnee politicus die ik heb meegemaakt durft het niet aan om nee tegen burgers te zeggen wat hij van hen verwacht aan inzet en gedrag. Laat staan dat hij de burger bij tijd en wijle de mantel uit durfde te vegen waar dat nodig was. Op een plein waar de bewoners er met elkaar een vuile klereboel van maakten, waagde de voor schoon en heel verantwoordelijke politicus het toch absoluut niet om daar in het openbaar iets over te zeggen. De conclusie is helder. Het ontbreekt in de relatie tussen burger en politicus aan wat Eliott Aronson in zijn boek The Social Animal "authenticiteit in communicatie" noemt. Het vermogen om op te houden met alleen maar een goede indruk te willen maken en dingen te zeggen die we werkelijk vinden, ook als we beseften dat de ander het niet leuk of zelfs vervelend vindt om ze te horen. Authenticiteit in communicatie wil ook zeggen dat we van anderen die dingen willen horen die zij werkelijk vinden, ook al vinden ij het op onze beurt niet leuk of zelfs vervelend die gezegd te krijgen. Als burgers de indruk hebben dat met hun politici geen authenticiteit in communicatie mogelijk is, dan voelen zij zich niet door hen gezien en gerespecteerd en staat hen eigenlijk maar een weg open daarvoor verhaal te halen. Dat zijn verkiezingen. Verkiezingen zijn daarom steeds vaker de gelegenheid voor burgers om de aan de macht zijnde politieke elite af te straffen, zoals de Spaanse socioloog Castells onlangs stelde. Wat Castells niet wat psychologisch minstens zo belangrijk is, is dit: hoe langer politici aan de macht zijn, hoe minder zij er in slagen om authentiek te blijven in hun communicatie met burgers en met elkaar. De reden daarvan is, dat "langdurige" politici hun machtspositie steeds meer als een recht en steeds minder als een voortdurend te verdienen voorrecht en verantwoordelijkheid beschouwen. In plaats van op de burger te letten, letten ze daarom steeds op elkaar en op hun eigen partijkaders want die bepalen hun kandidaatstellingen of benoemingen in allerlei volgende functies. Dit is ook wat er onder paars is gebeurd. Maar er is onder paars nog iets anders gebeurd. Paars is de hoogbloeiperiode van het poldermodel geweest. Een belangrijk voordeel van dat model is, dat er over alles onderhandeld kan worden. Maar een belangrijk nadeel is, dat er ook over alles onderhandeld moet worden. Probleem is alleen dat er drie cruciale matschappelijke kwesties zijn waarover niet zozeer onderhandeld moet worden als wel duidelijkheid en leiderschap moet worden getoond. Dat zijn veiligheid, zorg en onderwijs. Je gaat niet over veiligheid onderhandelen. Je hebt er als overheid gewoon voor te zorgen dat het veilig is. Je gaat ook niet over zorg en onderwijs onderhandelen. Dat regel je als overheid gewoon goed. Op die drie gebieden moet je dus volstrekt helder en authentiek zijn naar alle betrokkenen toe. Paars heeft in de loop van haar acht jaar zowel in communicatie naar de burger toe als op de terreinen van veiligheid, zorg en onderwijs een ontoelaatbare afbrokkeling van authenticiteit en leiderschap ondergaan. Pim Fortuyn was degene die als geen ander dat proces als columnist al vroeg aan de kaak stelde. Hij was ook als geen ander authentiek in zijn communicatie daarover, zowel naar het publiek als naar de politiek. Hij zei gewoon wat hij vond, tegen iedereen hoog of laag. Het kon dus niet uitblijven dat op het moment dat hij de overstap naar de politiek maakte, er meteen onrust ontstond. Politici zagen in hem een demon, maar het publiek daarom juist als een engel der wrake die bij de volgende verkiezingen de verdiende afstraffing zou kunnen uitdelen.

Het feit dat hij als eenling, zonder partij, als eenzame burger tegenover de machtselite bereid was de strijd aan te gaan, maakte hem voor talloze zich eveneens partijloos en door die elite verwaarloosd voelende burgers, des te aantrekkelijker. Omdat er vrijwel niets is dat mensen zozeer aantrekt als individuele authenticiteit tegenover de gevestigde macht, was er geen antwoord dat de paarse partijen in die laatste weken voor de verkiezingen verzonnen zouden kunnen hebben, dat veel effect gehad zou hebben. Pim Fortuyn zou hoe dan ook, een groot aantal zetels en vermoedelijk als grootste partij de verkiezingen gewonnen hebben. De enige manier om hem zijn succes te ontnemen, was hem zijn authenticiteit te ontnemen, was hem zijn leven te ontnemen. Moord als antwoord. Er staat altijd wel weer een enkeling op die zo gestoord is om te doen wat veel anderen alleen maar gedacht hebben. Vorige week verscheen De Verweesde Samenleving Pim's laatste boek. De openingszin daarvan luidt: "Naar devies van Belle van Zuylen: alles of niets". Toen ik op 7 mei naar het ontzielde lichaam op de voorpagina van de krant keek, kwam de vraag bij mij op, wat het leven eigenlijk voorstelt. Door in Pim's openingszin een woordje te veranderen, alles en niets.