Overzicht programma Jeugd en Gezin

Column: Rouvoet
Desanne van Brederode

Het levert altijd roerende plaatjes op, een gewichtige mijnheer in pak, op zijn hurken naast uitbundige kindertjes die allemaal mogen vertellen wat ze willen voor de toekomst. Minister Rouvoet voor jeugd en gezin blijkt geknipt voor deze rol. Behalve ernstig debatteren, kunnen kinderen met hem jumpen en lachen, waarbij hij niet doet alsof hij zelf twaalf is. Rouvoets plannen zijn niet vetcool, maar nuchter en praktisch. Want vooral gericht op het verminderen van de wachtlijsten en de communicatieproblemen in de jeugdzorg. Daarbij perst hij niet stiekem een christelijke boodschap in zijn beleid.
 
Wat ik tot nu toe wél mis aan zijn beleid, is deze fundamentele vraag aan ouders:
'Waarom krijgen jullie in vredesnaam kinderen als je er vervolgens niet met volle inzet voor kunt of wilt zorgen?' Ik doel niet eens op tienerzwangerschappen in achterstandswijken. Tientallen kinderen zijn er, die geboren lijken voor het geluk van hun ouders, en worden verwaarloosd zodra ze niet meer dat schattige baby'tje zijn met wie je kunt pronken in het park. Ik snap dat je mensen geen examen kunt afnemen alvorens ze nageslacht mogen verwekken. Toch: het zou veel leed schelen als mensen vooraf beseften dat zijzelf, na de geboorte van hun kind, voorgoed op de tweede plaats komen. Dat Rouvoet dit niet aan de orde stelt, komt misschien omdat hij zelf niet weet wat onvoorwaardelijk offervaardig ouderschap is.
 
Zijn eigen kinderen kunnen het namelijk schudden als ze niet in de Here blijven; in interviews verklaarde Rouvoet dat hij degene die het geloof verlaat, er aan de haren bij zal slepen. Vervolgens zal hij voor het dwalende schaap bidden en helpt dat niet, dan zit er niets anders op dan de band te verbreken. Niets kan Rouvoet zich voorstellen bij een zoon of dochter die zo ondankbaar het belangrijkste in het leven overboord zet, maar hij weet wel dat de liefde dan over is. Toe maar. Gelukkig kan het afvallige kind straks snel bij een zorginstantie terecht, dankzij diezelfde papa.
 
Waarom krijg je kinderen als je bij voorbaat weet dat je ze zult verstoten als ze zich tegen jouw levensovertuiging keren? Is het niet juist een groot compliment voor een ouder, als hij merkt dat zijn kinderen bewust zelfstandige keuzes maken? Daarom, juist een week voor Vaderdag, nog dit: als God inderdaad Onze Vader is, dan schept hij misschien meer behagen in mensen die zich vrij en gewetensvol ontwikkelen en zich vervolgens weloverwogen van God afkeren, dan in mensen die braaf doen wat hun omgeving van ze eist, uit angst verlaten te worden. Zulke kinderen, zulke mensen - die hebben pas een ongeneeslijk, want existentieel probleem.

 

 

19 juni 2007
Bron: website jeugd en gezin

Mijn kinderen en het geloof: een reactie

Weblogbericht, 19 juni 2007

Désanne van Brederode wijdde haar gesproken column in het tv-programma Buitenhof op zondag 10 juni 2007 aan het ouderschap. Ze spitst haar betoog toe op de vraag of mensen nadenken over hun verantwoordelijkheid voor kinderen voordat zij nageslacht verwekken.

Zij beweert daarbij dat ik die vraag niet aan de orde stel, omdat ik zelf niet weet wat ‘onvoorwaardelijk offervaardig ouderschap’ is. Omdat ik, zo beweert zij, de band met mijn kinderen zou verbreken als ze niet meer in God geloven. Zij zegt haar stelling te baseren op interviews die met mij zijn gehouden.

Er zijn twee interviews waarin ik hierover vragen kreeg. Allereerst eentje met Paul Rosenmöller, uitgezonden op 18 oktober 2006. In dat gesprek beweer ik het tegendeel. Als mijn kinderen niet meer zouden geloven, zijn ze mij ‘er geen moment minder dierbaar om’, ook al zou ik er niet aan moeten denken en het moeilijk te verteren vinden. In dezelfde lijn liet ik me uit in de Volkskrant van 14 oktober 2006. In antwoord op de vraag wat ik ervan vind als mijn dochter trouwt met een andersgelovige en zich bekeert tot het geloof van haar partner, zeg ik: ‘Eén ding staat als een paal boven water: ze verspeelt mijn liefde niet.’ Ik heb er grote moeite mee dat mij nu het tegendeel in de mond is gelegd. Een columnist heeft de vrijheid om zaken scherp te stellen, maar ook de verantwoordelijkheid om de feiten recht te doen.

 

 

 

André Rouvoet van Jeugd en Gezin. De laatste jaren stijgt namelijk het aantal kinderen met problemen.

NIJKERK, 27 oktober 2007

Kerken kunnen een goede plek zijn voor ouders om hun opvoedingsvragen te stellen, vindt minister André Rouvoet van Jeugd en Gezin. De laatste jaren stijgt namelijk het aantal kinderen met problemen.

Rouvoet vroeg zaterdag in Nijkerk op de appeldag van het Confessioneel Gereformeerd Beraad in de Protestantse Kerk in Nederland de steun van de kerken. ,,Mijn droom is dat kinderen in Nederland kunnen spelen, leren en veilig zijn. Dat willen we niet omdat kinderen ons eigendom zijn, maar omdat ze een geschenk zijn van God.'' Rouvoet maakte een vergelijking tussen de centra voor jeugd en gezin en de kerken. De centra komen op zijn intiatief door het hele land zodat ouders daar terecht kunnen voor opvoedingsondersteuning. De kerken kunnen ook open staan voor vragen, meende Rouvoet. Veel mensen hebben namelijk niemand meer in hun omgeving om hun opvoedingsproblemen voor te leggen, zoals dat vroeger ging. Op welke manier kerken de opvoeding kunnen oppakken, liet Rouvoet in het midden. Het paste hem niet als minister de kerken iets voor te schrijven. Een goed initiatief zijn in elk geval de opvoedingskringen die in veel kerken zijn ontstaan, lichtte hij na afloop toe. De kerk een taak toedichten in opvoedingsondersteuning is volgens hem niet raar. ,,Opvoeding is ook altijd geloofsopvoeding. Dat kun je niet los zien van de kerkelijke gemeenschap. Bovendien hoort het leven een eenheid te zijn, niet allemaal losse eilandjes. Daarom ben ik hier als minister ook op een kerkelijke dag. De overheid kan niet alles doen, er ligt ook een taak voor de kerk.''

In het programmaboekje van de appeldag sprak ds. Dick Westerneng, voorzitter van het Confessioneel Gereformeerd Beraad, de hoop uit dat de aanwezigen samen met jongeren ,,de vertaalslag maken van het geloof der eeuwen naar het geloven vandaag in snel veranderende omstandigheden. Ik hoop dat wij zelf iets uitstralen van Gods liefde naar iedereen, dat we echt betrokken zijn op de nieuwe generatie en bereid zijn ook met hen het geloofsgesprek te voeren, luisterend en getuigend.''

Rouvoet sloot zich daarbij aan. ,,Dit spreekt mij zeer aan; het vormt een geweldige opgave voor de christenheid van deze tijd.'' Hij onderstreepte het belang dat jongeren zich thuisvoelen in de kerk. ,,Ik herinner nog mijn eigen tijd op de jeugdvereniging. Het was elke week een soort hangplek voor ons, zonder dat we het woord kenden. Kan de kerk in deze tijd nog een hangplek zijn?''

Rouvoet schetste in zijn toespraak voor de ruim tweehonderd aanwezigen wat zijn plannen zijn voor de komende jaren. Hij constateerde dat er in de samenleving pessimistische en optimistische visies zijn op de jeugd. ,,De pessimisten vrezen dat het niet goed komt met de jeugd. Volwassenen geven volgens hen steeds minder het goede voorbeeld. De optimisten vinden echter dat er nog nooit zoveel aandacht was van ouders voor hun kinderen. De tijd die ouders doorbrengen met hun kroost is 'kwalitijd', er worden leuke dingen gedaan. Dat is heel wat waard.''

Stijging. Rouvoet voelde voor beide standpunten wel wat. Er blijkt namelijk dat het aantal kinderen met problemen stijgt. ,,Dat is verbijsterend.'' ,,Tegelijk weet ik ook dat ouders veel over hebben voor het geluk van hun kinderen.'' De minister riep kerken op hun inhoudelijke bijdrage te leveren aan zijn beleidsprogramma Jeugd en Gezin. ,,Juist kerken kunnen richting geven. Welke keuzes moeten worden gemaakt? Kerken kunnen meedoen aan het maatschappelijke debat, praktische steun geven aan gezinnen en jongeren het gevoel geven dat ze er echt bij horen. Want elk mensenkind is een parel in Gods hand'', aldus de ChristenUnie-minister. Bron: AD