BSC
VOPO
Communicatietraining

Nederlanders worden massaal afgeluisterd met keur aan middelen voor politie en Justitie om mobiele telefoons af te tappen

"Uit een inventarisatie blijkt dat politie en justitie een keur aan middelen ter beschikking staat bij het tappen van mobiele telefoons. Om te beginnen kan het telefoonnummer kan worden opgevraagd bij het CIOT, een orgaan dat de nummers van alle telecomaanbieders beheert. Dat het merendeel van de gsm-bellers pre-paid-kaarten gebruikt, is slechts een kleine hobbel in het onderzoek. De politie beschikt over mobiele apparatuur waarmee in een handomdraai veel informatie over bellers in een bepaald gebied te weten kunnen komen: wie ze zijn, waar ze zich bevinden, met wie ze bellen en desgewenst kunnen ze meteen worden afgeluisterd. Een geavanceerder vorm van afluisteren is het gebruik van het mobieltje als afluisterapparaat. Zelfs als de eigenaar denkt dat het apparaat 'uit' staat, kan het mobieltje functioneren als een microfoon, die alle gesprekken die binnen een straal van vijf meter worden gevoerd, doorseint naar de tapkamers."

EO-radio heeft primeur; Overige media Oost-Indisch doof voor afluisterpraktijken Justitie

Nederland is onbetwist wereldleider op het gebied van het afluisteren van telefoons. In ons land tappen rechercheurs van politie en justitie per maand meer gesprekken af dan hun collega's in Amerika in een heel jaar. Niet alleen verdachte criminelen zijn het doelwit, ook 'gewone' burgers staan in de belangstelling van de tappers. De wettelijke mogelijkheden zijn de afgelopen jaren alleen maar verruimd. Het EO-radioprogramma De Ochtenden bracht de afluisterpraktijken van de Nederlandse justitie in twee uitzendingen van een uur uitgebreid in beeld.

De feiten zoals die naar voren kwamen waren schokkend genoeg, maar dat geen enkele van de Nederlandse kranten of andere media in de daaropvolgende dagen aandacht wilde besteden aan dit onderwerp, slaat alles. Hieronder volgt een samenvatting van de uitzending EO-radio 1, De Ochtenden van maandag 2 en donderdag 5 september.

Met dank aan de makers, Koos van Noppen en Margot Minjon

Mr. Cor Reintjes is advocaat van een verdachte van drugsmokkel. Tijdens de rechtszaak wordt duidelijk dat justitie telefoongesprekken heeft afgetapt. De advocaat besluit de opgenomen gesprekken op te vragen. Na veel juridisch getouwtrek krijgt hij 41 cd-roms, inclusief ruim 3000 A-viertjes aan uitgewerkte teksten. In de ene zaak zijn meer dan 50.000 telefoongesprekken getapt. Uit het materiaal blijkt dat justitie minstens zeshonderd (!) gesprekken heeft opgenomen met advocaten, artsen en notarissen terwijl de wet zegt dat dit soort vertrouwelijke gesprekken niet mogen worden getapt. Tot verbijstering van de advocaat blijken de gesprekken zelfs uitgewerkt en bewaard.

Opsporingsambtenaren verklaarden ter zitting dat informatie uit deze uitgewerkte gesprekken niet aan het dossier is toegevoegd, maar wel is gebruikt voor verder onderzoek. "Dat is nu juist wat de wet wil voorkomen," zegt Reintjes. "Het gaat hier om de fundamentele grondslag van ons strafproces, namelijk dat een verdachte vrij met zijn advocaat kan spreken."

De officier van justitie heeft tijdens een eerdere zitting, vorig jaar, erkend dat sinds 1994 in veertien tapkamers in Nederland gesprekken tussen verdachten en hun advocaten worden opgenomen. Bovendien bleken die gesprekken niet te kunnen worden gewist. De leverancier heeft verklaard dat de computerapparatuur van de tapkamers niet over de vereiste programmatuur beschikt. Justitie heeft er domweg nooit om gevraagd.

Reintjes: "De rechter wilde niet alsnog opdracht geven aan de officier om de gesprekken te vernietigen, omdat er dan ook bewijsmateriaal verloren zou kunnen gaan, want dan zouden de discs helemaal vernietigd moeten worden. Dat betekent dat de rechtbank de officier toestaat tegen de wet te handelen. Daarmee geef je het opsporingsapparaat een vrijbrief om maar te doen wat ze willen. En dat gebeurt ook."

Volgens Reintjes gaat het bij de 50.000 telefoontaps om allerhande gesprekken, ook met gewone burgers die niets met de zaak te maken hadden.

De kring is wijd getrokken. Wie toevallig naast een verdachte woont, kan opeens getapt worden, want wie weet belt de buurman wel eens via het bewuste toestel.

Justitie wil niet zeggen hoeveel er jaarlijks in Nederland wordt afgeluisterd. Al sinds 1998 doet het ministerie daar geen enkele mededeling over.

Waarom eigenlijk? "Goeie vraag" zegt Maurice Wessling van Bits of Freedom, een stichting voor digitale burgerrechten: "Soms zeggen politiemensen dat je daarmee criminelen in de kaart speelt; een slap verhaal. Of men zegt: We hebben geen cijfers. Wat net zo bizar is, want daarmee zeggen ze eigenlijk dat ze in het wilde weg tappen. De echte reden is volgens mij dat er in Nederland veel getapt wordt en dat men weet dat die cijfers ongunstig zijn voor Justitie in een publiek debat."

Martien Kuilman, ex-rechercheur: "Ik kan mij niet voorstellen welke boef er niet gevangen zou worden, als we zouden weten hoeveel er in ons land getapt wordt. Ik denk dat als je iets goed en verstandig en correct inricht, dat op geen enkele manier de inhoudelijke kant van de telefoontap hoeft te schaden. Integendeel, als de procedure goed is vastgelegd, wordt het een veel sterker bewijsmiddel dan het nu is."

Nederland telt tenminste 39 tapkamers en er wordt flink geïnvesteerd in nieuwe, modernere tapkamers

Over het aantal telefoonnummers dat jaarlijks wordt getapt, lopen de schattingen uiteen. De ene gesprekspartner zegt 90.000 of meer, de ander schat het op minstens 200.000. Let wel: het gaat hier om nummers, niet om aantallen gesprekken. En dan nog alleen van politie en justitie, want hoeveel de inlichtingendiensten tappen, is geheel onbekend. "Het hele opsporingsysteem in Nederland drijft op taps," erkennen bronnen bij politie. Het is goedkoop en gemakkelijk. Martien Kuilman: "Je kunt volstaan met achter het bureau de telefoons te beluisteren. Cru gezegd: je hoeft er niet op uit om boeven te vangen."

Telecomaanbieders als KPN of Vodafone zijn wettelijk verplicht mee te werken aan het aftappen. De afzonderlijke kosten van de afgeluisterde gesprekken krijgen zij wel vergoed van Justitie, maar de infrastructuur die nodig is om het aftappen mogelijk te maken, moeten zij zelf betalen. Die kosten worden doorberekend aan de gebruikers. Bellers betalen dus zelf om te worden afgeluisterd.

Uit een inventarisatie blijkt dat politie en justitie een keur aan middelen ter beschikking staat bij het tappen van mobiele telefoons. Om te beginnen kan het telefoonnummer kan worden opgevraagd bij het CIOT, een orgaan dat de nummers van alle telecomaanbieders beheert. Dat het merendeel van de gsm-bellers pre-paid-kaarten gebruikt, is slechts een kleine hobbel in het onderzoek. De politie beschikt over mobiele apparatuur waarmee in een handomdraai veel informatie over bellers in een bepaald gebied te weten kunnen komen: wie ze zijn, waar ze zich bevinden, met wie ze bellen en desgewenst kunnen ze meteen worden afgeluisterd. Een geavanceerder vorm van afluisteren is het gebruik van het mobieltje als afluisterapparaat. Zelfs als de eigenaar denkt dat het apparaat 'uit' staat, kan het mobieltje functioneren als een microfoon, die alle gesprekken die binnen een straal van vijf meter worden gevoerd, doorseint naar de tapkamers.

Nederland telt tenminste 39 tapkamers en er wordt flink geinvesteerd in nieuwe, modernere tapkamers. De gesprekken die in de tapkamer zijn opgenomen, worden uitgewerkt door rechercheurs; een buitengewoon arbeidsintensieve klus. "Er is wel voorgesteld om dat door administratieve krachten te laten doen, maar de rechercheurs voelen daar niet voor," zegt Martien Kuilman. "Ze willen zelf de nuances in de gesprekken tot zich nemen en dicht bij het onderzoek staan. Ze horen bijvoorbeeld een verdachte drie keer per week zeggen dat hij naar het sportfondsenbad gaat. Gaat hij dan echt zwemmen, of gaat het om iets anders?"

Met taps kan gemakkelijk gemanipuleerd worden

Er wordt in Nederland op grote schaal getapt, maar het is zeer de vraag of het een effectief middel is in de opsporing. Ex-rechercheur M. Kuilman, die de tapkamer in Amsterdam inrichtte: "Er is geen vergelijkend onderzoek gedaan naar de vraag in hoeverre telefoontappen effectiever is dan andere opsporingsmethoden. Bij justitie vind je mensen die zeggen dat het zeer effectief is, daarbuiten wordt er zeer aan getwijfeld." Andere bronnen noemen het juist een "zeer effectief" middel. Het is ongelooflijk wat mensen, ook doorgewinterde criminelen, tegen elkaar zeggen over de telefoon. Volgens Kuilman traceer je hooguit met taps de "middenmoot" van de criminele wereld. "Grote jongens zijn er meer op bedacht."

Telefoontaps zijn in Nederland geaccepteerd als wettig bewijsmiddel . Voorzover bekend neemt Nederland daarmee een unieke positie in de wereld in. Maar het is niet alleen een makkelijke, ook een fraudegevoelige wijze van bewijsvoering. "Discutabel", noemt een bron uit de militaire inlichtingendienst het. Met taps kan gemakkelijk gemanipuleerd worden. Twee jaar geleden zijn de wettelijke mogelijkheden om af te luisteren, verruimd, zegt dr. Bert-Jaap Koops, die zich bij de Katholieke Universiteit Brabant bezig houdt met strafrecht en informatie- en telecommunicatietechnologie. "Vroeger mocht je alleen een verdachte aftappen," vat Koops samen, "tegenwoordig ook derden," lees: onschuldige burgers.

Maar dat is niet de enige verruiming. De beslissing om een tap te plaatsen hoeft niet langer genomen te worden door de rechter-commissaris, tegenwoordig mag een officier van justitie dat. Die beslissing wordt later in de rechtzaak nog wel "gewogen" , maar het is duidelijik dat de drempel om te tappen daarmee is verlaagd, zegt Kuilman.

De rechter is eigenlijk de enige die het bewijsmateriaal toetst, zegt Maurice Wessling. "Dat betekent dat de rechter het tapmateriaal beoordeelt van die ene verdachte, in die ene specifieke zaak. In die zin hebben rechters ook geen totaaloverzicht, geen vogelvluchtperspectief wat er in een groter verband aan de hand is. Ik denk dat zij zaken rond procedure en techniek aan zich voorbij laten gaan." Een machtiging wordt afgegeven voor een x aantal nummers. Het zou goed mogelijk zijn om op basis van een machtiging veel meer nummers af te luisteren en bronnen bij justitie bevestigen dat. "Er wordt meer afgeluisterd dan op de machtiging voorkomt," zegt een van de bronnen.

"Justitie controleert justitie"

Het probleem is echter dat veel zaken de rechter niet halen. In dat geval weet je niet of dat tapmachtiging nu wel in de haak was of niet en of justitie de bevoegdheid niet te buiten is gegaan. "Er is niemand die dat controleert. Dat is wel een manco in de wetgeving," erkent onderzoeker Bert Jaap Koops van de Katholieke Universiteit Brabant.

"Justitie controleert justitie," zegt Wessling. "De controleur controleert zichzelf. Er is geen onafhankelijke toezichthouder. En er worden over de tap-praktijken geen jaarverslagen gemaakt die naar de Tweede-Kamer gaan."

Moeten we ons nu zorgen maken over de huidige praktijk van het tappen van telefoons? "Ja," zegt een van de politiemensen die we spreken. "Niet alleen de verdachte wordt getapt, maar ook allerlei andere mensen met wie zo iemand belt. Bij de huidige grote aantallen taps betekent dat een inbreuk op de privacy van heel veel onschuldige mensen. Waar ik bang voor ben, is dat er een verschuiving plaatsvindt: middelen die eerst als heel zwaar werden beschouwd, worden steeds minder als zodanig gezien en dus ook voor mindere misdrijven ingezet."

Kuilman: "Ik vind een beslissing of je iemands privacy zo grondig mag schenden zeer ingrijpend. Daar moet je niet te licht aan tillen. Zo'n beslissing zou genomen moeten worden door een rechter-commissaris, die geacht wordt onafhankelijk te zijn. Nu ligt die bij de officier van justitie. Hij is belanghebbende in het onderzoek. Je moet er op vertrouwen dat die scheiding weet te maken tussen het belang van het onderzoek en het privacy-belang van mensen. Eerlijk gezegd wantrouw ik dat.

Ook omdat de tendens is om die privacygrenzen op te rekken. Kijk naar de plannen om internet en email-verkeer ook af te tappen. Dat alles geeft me de indruk alsof telecommunicatie wordt gezien als een verlengstuk van de Nederlandse opsporing. Dat kan niet de bedoeling zijn."

Wessling: "Waar we ons zorgen over zouden moeten maken is dat het afluisteren in Nederland op zo'n schaal gebeurt zonder dat er enige controle is, zonder dat er verantwoording wordt afgelegd. Als je zo'n systeem bouwt, zonder dat er verantwoording afgelegd hoeft te worden, beland je automatisch vroeg of laat in de problemen. Het systeem gaat de situatie misbruiken."

Kuilman richt zijn pijlen op de politiek: "De Tweede Kamer moet verifieren of het telefoontappen wel het middel is om dat in deze mate willen inzetten. Er zou cijfermateriaal beschikbaar moeten komen. Het ministerie van justitie weet tot in detail hoeveel taps worden gezet, maar of dat bij de Tweede-Kamerleden bekend is, betwijfel ik. Je zou daar de afweging willen laten plaatsvinden: vinden we dit een goede zaak?"

Het zou wel eens commotie kunnen veroorzaken. "Ja, dat wil dan dus zeggen dat wij als Nederlanders het er kennelijk niet mee eens zijn. Dan is het volstrekt juist dat de politiek zich ermee bemoeit en het ministerie van Justitie instrueert over welke opsporingsmiddelen wel en niet gebruikt mogen worden. Het zou transparant moeten zijn en dat is op dit moment absoluut niet het geval."

Opzet CIOT in proeffase verantwoord

Samenvatting
Vooruitlopend op de start door de overheid van de proeffase van het Centraal Informatiepunt Opsporing Telecommunicatie (CIOT) heeft de Registratiekamer hierover advies uitgebracht. Via het CIOT kunnen de politie en inlichtingendiensten namen, adressen en telefoonnummers opvragen bij de verschillende telecommunicatiebedrijven. Een dergelijke informatievoorziening acht de Registratiekamer onmisbaar voor de opsporing van strafbare feiten (zie het advies van de Registratiekamer aan de Tweede Kamer van 9 maart 1998, kenmerk 98.A.201.01). Politie en inlichtingendiensten kunnen van het CIOT de tenaamstelling van telefoonnummers verkrijgen. Tevens kan het gaan om geheime telefoonnummers en ook om niet in openbare gidsen gepubliceerde mobiele telefoonnummers en de bijbehorend naam-, adres en woonplaatsgegevens. 
Het CIOT zal het vragen van informatie door politie en inlichtingendiensten binnen de telecommunicatiesector stroomlijnen en bijdragen aan de beveiliging van de gegevensuitwisseling.

De Registratiekamer vindt de opzet van de gegevensuitwisseling via het CIOT verantwoord, mits achteraf bij de betreffende overheidsinstanties kan worden nagegaan welke verzoeken om informatie zijn gedaan. (z1999-0270, 6 augustus 1999)  

's-Gravenhage, 6 augustus 1999
Ons kenmerk 99.A.270.01
Onderwerp Proef met CIOT

Geachte heer,

Naar aanleiding van uw brief aan de leden van de Begeleidingscommissie CIOT van 6 juli jl. inzake de aangepaste concept-tekst (gedateerd 4 juli 1999) van het Convenant verstrekking abonneegegevens via het CIOT met bijlagen, bericht ik u als volgt:

Het CIOT zal in de maand september van dit jaar operationeel worden, te beginnen met een proeffase. Het ligt in de bedoeling de functionaliteit later uit te breiden. In de optiek van de Registratiekamer zijn er goede redenen aanwezig om over te gaan tot inrichting van een Centraal Informatiepunt Opsporing Telecommunicatie (CIOT). Als gevolg van de liberalisering van de telecommunicatiemarkt dienen de betreffende autoriteiten te kunnen vernemen aan wie ze een vordering tot onderzoek van telecommunicatie (tappen, inlichtingen over telecom­municatieverkeer) dienen te richten, dan wel bij welke aanbieder overige informatie over abonnees kan worden ingewonnen. Een beperkte informatievoorziening is daarvoor onmisbaar (zie ook advies Registratiekamer aan de Tweede Kamer van 9 maart 1998, kenmerk 98.A.201.01).

De Registratiekamer onderkent dat op deze wijze niet volledig zal worden voorzien in de behoefte van opsporingsinstanties en inlichtingendiensten aan informatie vanuit de telecommunicatiesector. Anderzijds wijst de Registratiekamer er op dat een te ruim bemeten algemeen informatiebestand onvermijdelijke risico's van oneigenlijk gebruik of zelfs misbruik met zich meebrengt. Om die reden heeft de Registratiekamer zich tot dusver steeds op het standpunt gesteld dat een in te richten informatiepunt onderzoek telecommunicatie zo beperkt mogelijk van opzet dient te zijn, met name voor wat betreft de speciaal daarvoor in te richten gegevensbestanden. De Registratiekamer kan er dan ook mee instemmen dat vooralsnog de telecommunicatie­sector slechts een beperkte set van abonneegegevens permanent voor raadpleging via het CIOT beschikbaar zal houden, namelijk naam, aansluitadres of bij ontbreken daarvan het factuuradres, woonplaats, het telefoonnummer (MSISDN bij mobiele telefonie), geleverde dienst en aanbieder.

De Registratiekamer heeft er bij voortduring op gewezen dat de legitimiteit van het systeem van gegevensverstrekkingen via het CIOT niet onderschikt gemaakt kan en mag worden aan afwegingen van effectiviteit en kosten. Inmiddels is uit onderzoek naar het verstrekken van gegevens onder meer door de telecommunicatiesector aan de politie naar voren gekomen dat indien de politie iets wil weten, in ieder geval voor alle partijen duidelijker en eenvoudiger dient te worden gemaakt wat men in de praktijk van alledag kan en mag vragen (zie e.a., Als de politie iets wil weten, SDU, Den Haag 1999, p. 148).

Via het CIOT zullen gegevens kunnen worden geraadpleegd met gebruikmaking van verschillende bevoegd­heden. Gewaarborgd dient te zijn dat geen gegevens, zoals bijvoorbeeld geheime telefoonnummers van bekende Nederlanders, worden opgevraagd door politiemedewerkers buiten deze bevoegdheden om. De volgende juridische gronden voor informatieverstrekking kunnen worden onderscheiden:

Artikel 11, eerste lid WPR voorziet in de mogelijkheid gegevens te verstrekken op grond van een wettelijke verplichting. Op grond van artikel 125f Sv kunnen inlichtingen over het telefoonverkeer worden gevorderd, waaronder bijvoorbeeld tenaamstellingen van nummers in printerlijsten.

Artikel 13.4 Telecommunicatiewet en het daarop gebaseerde Besluit verstrekking gegevens telecommunicatie, verplichten telecommunicatieaanbieders tot het verstrekken van bepaalde abonneegegevens ten behoeve van het opstellen van een last ex artikel 125g of 125f WSv.

De Registratiekamer heeft om een nadere standpuntbepaling van de zijde van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat gevraagd omtrent de uitleg van de wetsbepalingen. Het is niet uit te sluiten dat deze verplichtingen tot gegevensverstrekking verder zullen gaan dan waartoe dit convenant strekt.

Ingevolge het voorgestelde convenant kan op basis van artikel 11, tweede lid WPR een beperkte set abonneegegevens worden verstrekt in geval van opsporing van een strafbaar feit (ondergrens ligt bij strafminimum voor voorlopige hechtenis) en na inwerkingtreding van de WBOB ook in een verkennend onderzoek.

Het is de Registratiekamer vooralsnog niet duidelijk op welke grond telecomaanbieders IMEI-nummers of andere elektronische kenmerken zouden moeten dan wel mogen verstrekken in de toekomst.

Naar de opvatting van de Registratiekamer moet in elk geval achteraf kunnen worden getoetst met gebruikmaking van welke bevoegdheid is overgegaan tot verstrekking of raadpleging van gegevens. In die zin moet de waarborg van artikel 6 concept-convenant als onvoldoende worden beschouwd, bij het ontbreken van een verplichting voor de bevoegde autoriteiten te protokolleren bij welke aanbieder welke abonneegegevens zijn opgevraagd en op welke grondslag.

Naar verwachting zal het CIOT in belangrijke mate kunnen bijdragen aan de nodige stroomlijning en in bepaalde opzichten ook de beveiliging van de gegevensuitwisseling. Ziet de Registratiekamer het goed, dan kunnen met het CIOT verreweg de meeste vragen (in absolute aantallen) van politie en inlichtingen­diensten direct worden beantwoord, terwijl voor overige vragen duidelijk is bij welke aanbieder men moet zijn.

De tenaamstelling van uit printertaps verkregen nummers, het verkrijgen van geheime telefoonnummers en bijbehorende gegevens van de houder alsmede het verkrijgen van niet in openbare gidsbestanden gepubliceerde gegevens van mobiele abonnees zal met de komst van het CIOT geen problemen meer opleveren.

De Registratiekamer acht het voorts van groot belang dat het bevragingsproces via het CIOT zodanig is opgezet dat de telecomaanbieders geen volledig overzicht meer zullen kunnen verkrijgen van personen voor wie de politie dan wel de inlichtingendiensten belangstelling hebben. De Registratiekamer acht de opzet van de gegevensuitwisseling via het CIOT voor de proefperiode gelet op het voorgaande in beginsel verantwoord. Wel vraagt zij hierbij aandacht voor de protokollering bij de bevoegde autoriteiten van CIOT-bevragingen.

De Registratiekamer beschouwt haar inbreng in de Begeleidingscommissie hiermee voorshands als beëindigd. Een eventuele uitbreiding van de functionaliteit van het CIOT zal de Registratiekamer op haar eigen merites beoordelen. De Registratiekamer is ten alle tijde bereid nader advies uit te brengen over bepaalde uitvoeringsaspecten.

De Registratiekamer zou tenslotte gaarne na afloop van de proefperiode een exemplaar ontvangen van het openbare verslag van de audit op het systeem van verstrekkingen. Aan de hand daarvan zal zij bezien of er aanleiding bestaat voor een onderhoud met de directie van het informatiepunt of andere vervolgstappen.

Voor eventuele vragen of overleg naar aanleiding van deze brief kunt u zich desgewenst wenden tot B.

Justitie kan met een tapbevel een provider opdragen het internetverkeer van een burger in de gaten te houden en door te sluizen. Een greep uit de verzamelde gegevens, met wie mailt en chat een burger, wat staat er in zijn e-mails, welke sites, nieuwsgroepen en webfora bezoekt hij, welke bestanden haalt hij binnen of verstuurt hij.

Volgens de Telecommunicatiewet mogen politie en veiligheidsdiensten internetverkeer van burgers aftappen. Het aftappen is echter technisch nogal gecompliceerd. Er is speciale apparatuur voor nodig, die in Nederland niet of nauwelijks voorhanden was. Het heeft tot april 2001 geduurd voordat de aftapregeling daadwerkelijk van start ging. Vaste en mobiele telefonie worden al langer afgetapt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Echelon  is het aftappen van internetverkeer in Nederland alleen gericht op verdachte personen. Wie niet verdacht is, hoeft dus in principe niet te vrezen voor taps door Justitie. Justitie kan met een tapbevel een provider opdragen het internetverkeer van een verdachte in de gaten te houden en door te sluizen. Een greep uit de verzamelde gegevens:

met wie mailt en chat (de verdachte),
wat staat er in zijn e-mails,
welke sites, nieuwsgroepen en webfora bezoekt hij,
welke bestanden haalt hij binnen of verstuurt hij.

De afgetapte gegevens worden een maand lang bijgehouden en aan Justitie overgedragen. Natuurlijk bevatten ze een schat aan informatie. Ze brengen de netwerken waarvan de verdachte deel uitmaakt nauwgezet in kaart en geven bovendien de precieze inhoud van alle communicatie. De verdachte merkt hier allemaal niets van.

Officiële cijfers over het aantal internettaps zijn er niet. Volgens de Vereniging van Nederlandse Internetproviders (NLIP, gaat het op dit moment nog om enkele gevallen per jaar. Naar verwachting zal dit aantal behoorlijk toenemen. Voor mobiele telecombedrijven geldt een grens van 15 gelijktijdige taps per 10.000 actieve mobiele telefoons, maar een bovengrens voor internetverkeer ontbreekt. Dat doet vermoeden dat de overheid van plan is om vaak te tappen. Nederland staat bovendien al langer bekend als een land waar veel getapt wordt - veel meer dan in de omringende landen en in de Verenigde Staten. Officieel wil het Ministerie van Justitie er niets over kwijt, maar uit geheime documenten van het Landelijk Overleg Tapfaciliteiten blijkt dat het aantal taps in de periode 1995-1998 verdrievoudigd is. In 1998 werden 10.000 telefoons afgetapt, 3.000 vaste telefoons en 7.000 gsm's.