Klager stelt dat de raad de huisarts heeft verzocht zijn verklaring af te zwakken. Dit zou zijn gebeurd omdat in een eerder stadium door de raad al de conclusie werd getrokken dat het kind bij de moeder zou moeten verblijven. De oorspronkelijke verklaring van d huisarts steunde deze conclusie niet en moest derhalve worden aangepast.  

De raad erkent dat hij de huisarts heeft voorgesteld zijn verklaring te wijzigen. De raad is hiertoe overgegaan om de huisarts tegen zichzelf te beschermen, nu de oorspronkelijk verklaring de competentie van de arts te boven ging.  

De commissie overweegt dat de raad niet ontkent dat al in een eerder stadium, tijdens een multidisciplinair overleg, werd besloten, dat de raad zou gaan adviseren het kind aan de moeder toe te vertrouwen. De commissie is dan ook van oordeel, dat door de handelwijze van de raad de indruk werd gewekt, dat de verklaring van de arts naar deze conclusie toegeschreven moest worden. De commissie heeft begrip voor het feit dat klager dit als manipulatief heeft ervaren. Het is niet aan de raad om invloed uit te oefenen op de verklaring, zoals die door informanten wordt afgelegd. De klacht is gegrond. 

De beslissing klacht 15 is gegrond.

Klacht 15.

Klager deelt mee dat zijn klacht dateert van 27 juli 2005 waarna hij tot 20 oktober 2005 heeft moeten wachten op de beslissing van de directeur. Klager is van mening dat de uitspraak van de rechtbank op 3 oktober 2005 mogelijk anders had geluid wanneer de klachten op dat moment behandeld waren geweest.  

De raad erkent dat de klachtbehandeling erg veel tijd in beslag heeft genomen. De trage afhandeling was een gevolg van het feit dat de klachten in de vakantieperiode binnenkwamen en dat meteen na de vakantie de betreffende raadsonderzoeker ziek werd.  

De commissie stelt vast dat op 8 augustus 2005 de ontvangst van de klacht door de raad aan klager wordt bevestigd. Waar de directeur vervolgens binnen acht weken na genoemde datum een beslissing had moeten nemen (artikel 3 lid 4 van het Klachtbesluit), kwam deze pas op 20 oktober 2005, tweeënhalve week te laat. De commissie is het met klager eens dat niet is uit te sluiten, dat de uitspraak van de rechter anders had geluid wanneer op dat moment de beslissing van de directeur bekend was geweest.  

Gezien het belang van een voortvarende klachtafhandeling dient artikel 3 lid 4 van het Klachtbesluit strikt te worden toegepast. Dit heeft tot gevolg dat artikel 3 lid 3 van het Klachtbesluit zo dient te worden geïnterpreteerd, dat in geval van langdurige afwezigheid van de betrokken raadsonderzoeker, ter vervanging een ander – bijvoorbeeld de teamleider – moet worden gehoord. Alhoewel de commissie begrip heeft voor de omstandigheden zoals door de raad geschetst, ziet de commissie daarin geen aanleiding om in dit geval anders te oordelen. De klacht is gegrond.